Sinds 1 augustus 2025 is Ingrid Niemeijer uit Rolde onze voorzitter. Lees hieronder haar ervaringen bij Aloha!
Tijdens het eerste Aloha-feest, Danskind, werd er een livestream gehouden met de kinderen van Aloha. Hun enthousiasme, samen met dat van oprichter Marco, zorgde voor een sterk gevoel van saamhorigheid. Het raakte Ingrid Niemeijer, voorzitter van Aloha, en deed haar verlangen naar meer. Ze besloot het project te bezoeken. In oktober reisde ze af naar Brazilië; ze neemt ze ons mee in haar ervaringen.
Toen Ingrid en Shanna, secretaris van Aloha, aankwamen in Fortaleza, viel vooral de warmte en drukte van de stad op. De volgende ochtend vertrokken ze naar de wijk. Het straatbeeld was levendig, maar rauw. Uit de huisjes klonk muziek, zwerfhonden en katten liepen door de straten, scooters en motoren reden af en aan en er lag veel afval. De kinderen speelden met de weinige materialen die ze hadden.
In de eerste dagen voelde Ingrid de spanning in de wijk. Zodra Uber-chauffeurs de wijk binnenreden, deden ze hun ramen open. “Dat was een code, zodat mensen in de wijk konden zien wie er in de auto zat,” legt Ingrid uit. Ze had verwacht angstig te zijn, maar dat was totaal niet het geval. De Aloha-familie voelde zich veilig en het doel, de kinderen helpen, was bij iedereen bekend. Dat gaf rust, ook al wist Ingrid dat er in de wijk heftige dingen spelen, zoals drugscriminaliteit en prostitutie.
Tijdens hun verblijf in Cumbuco werden Ingrid en Shanna geconfronteerd met grote contrasten. Het verschil tussen hun verblijfplaats en de arme sloppenwijken noemde Ingrid “shocking”. Maar zodra ze haar dag bij Aloha begon, voelde ze de warmte. Bij binnenkomst in het Aloha-huis gaan de slippers uit en zit iedereen op de grond, want stoelen zijn er niet. De dag begint met het zingen van het Aloha-lied, begeleid door gitaarspel van de coördinatoren. Dit ritueel vormt de overgang van de harde buitenwereld naar een veilige binnenwereld.
Ingrid werd diep geraakt door de veerkracht en het karakter van de kinderen. Eén moment bleef haar in het bijzonder bij. Er was een grote kleding donatie binnengekomen en de zakken werden op de grond gezet zodat de kinderen mochten uitzoeken.
“Ik zag een klein, heel dun jongetje. Hij oogde kwetsbaar en timide.” vertelt Ingrid. Terwijl andere kinderen enthousiast zochten, viel het haar op dat hij vooral bezig was met anderen. Hij zocht kledingstukken uit, maar gaf ze steeds weg. Hij dacht niet aan zichzelf: “Uiteindelijk hield hij alleen één kort broekje over,” zegt Ingrid ontroerd. “Zo lief.”
Dit moment weerspiegelt volgens haar de aard van de kinderen. Ondanks het opgroeien in zware omstandigheden, met drugsgebruik, geweld en prostitutie in de wijk, zijn ze zorgzaam en vol hoop.
Tijdens haar verblijf draaide Ingrid mee met de dagelijkse gang van zaken en ondersteunde ze bij activiteiten en spellen. Haar meest specifieke bijdrage was het coachen van het teamcoördinatoren. Vooraf werden zij geïnterviewd om te peilen hoe zij er individueel in stonden.Op een dag werden ze uitgenodigd bij het appartementencomplex waar Ingrid verbleef. Daar kregen ze teamcoaching, waarbij onderwerpen als werkplezier, belemmeringen en communicatie aan bod kwamen. “Maar,” zegt Ingrid lachend, “we hebben ook veel lol gemaakt, lekker gegeten en gezwommen.”
Na vier weken Brazilië is Ingrid stellig over de missie van Aloha. “Ik wil benadrukken dat we daar niet zijn om ‘zielige kindjes’ te helpen,” zegt ze krachtig. “Deze kinderen zijn net zo slim, mooi en lief als kinderen in Nederland. Ze hebben alleen de pech dat ze op een andere plek zijn geboren, met veel minder mogelijkheden om hun dromen te realiseren.”
Het doel van het project is dat de kinderen weerbaar worden. “We geven ze als het ware een hengel en leren ze vissen, zodat ze zo zelfstandig mogelijk kunnen worden. Ze hebben soms alleen een duwtje in de rug nodig om hun dromen waar te maken,” besluit Ingrid, “dat is waar we het voor doen.”
